Skip to toolbar

คำสอน…..

“ สำคัญกว่า ‘ความรู้’ คือ ‘การมอบความรู้’
เพราะ ‘ความรู้’ มักมาพร้อม ‘สิ่งปนเปื้อน’ ”

ดังนี้

วิชาความรู้ในโลกล้วนมีมากมาย และเราอาจเรียนรู้ได้อย่างหลากหลาย
แต่สิ่งที่ต้องระวัง ที่มักมาพร้อมกับความรู้ คือ สิ่งปนเปื้อน อันเกิดจาก
– เจตนาในการมอบความรู้ ที่ไม่บริสุทธิ์
– วิธีการมอบความรู้ ที่ไม่ถูกต้อง
– ผู้มอบความรู้ ที่มีจิตใจไม่สะอาด

และในการศึกษาเล่าเรียนจากผู้สอน สิ่งปนเปื้อนที่ผู้เรียนอาจได้รับ คือ การถูกปลูกฝัง ด้วยสิ่งที่ไม่ดี ต่าง ๆ ดังนี้
– ด้วย ทัศนคติ ที่ไม่ดี
– ด้วย ความคิด ที่ไม่ดี
– ด้วย วิจารณาญาณ ที่ไม่ดี
– ด้วย วาจา คำพูด ที่ไม่ดี
– ด้วย พฤติกรรม การกระทำ ที่ไม่ดี
– ด้วย นิสัย ที่ไม่ดี
– ด้วย จิตใจ ที่ไม่ดี
– ด้วย อัตตาตัวตน ที่ไม่ดี

สิ่งเหล่านี้ จะส่งผลทำให้ผู้เรียน เกิดการเบี่ยงเบนจากความคิดและจิตใจที่เป็นปกติโดยธรรมชาติ สูญเสียความเป็นตัวตนของตัวเอง ทำให้ไม่รู้จักเป้าหมายสาระของการศึกษาเรียนรู้อย่างแท้จริง เช่น เรียนไปตามหน้าที่ด้วยความจำเป็นและจำยอม หรือ เรียนไปเพื่อการแข่งขันหรือสอบให้ผ่าน หรือ หนีห่างออกจากการเรียนด้วยความเบื่อหน่าย ละเว้นการเรียนรู้ด้วยความท้อแท้ในการเรียน ไม่มีความกระตือรือร้นในการเรียนและการทำงาน ไม่กล้าแสดงออกในสิ่งที่ควร ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง ไม่มีความภูมิใจในตัวเอง และไม่ฝักใฝ่ขวนขวายในการพัฒนาตนเอง มีปัญหาด้านความคิด เกิดปมด้อยในจิตใจ สูญเสียสมรรถภาพและโอกาสในการเรียนรู้และการพัฒนาตนเอง เป็นต้น

และสิ่งเหล่านี้ ที่ผู้เรียนค่อย ๆ ได้รับการถูกปลูกฝังมา จะติดตราอยู่กับตัวผู้เรียน ไม่มากก็น้อย ตลอดไป ยากมากที่จะถอดถอน

เปรียบดั่งน้ำ หากผู้ให้มีเจตนาที่ไม่บริสุทธิ์ หรือผู้ให้เป็นคนที่ไม่เห็นแก่ประโยชน์สุขของผู้อื่น หรือมีวิธีการให้น้ำที่ไม่ถูกต้อง หรือมีกระบวนการให้น้ำที่ไม่สะอาด น้ำนั้นก็จะถูกปนเปื้อน อาจเป็นพิษและเป็นอันตรายแก่ผู้ดื่มผู้ใช้ ทั้งในระยะสั้นหรือระยะยาวได้

ดังนั้น
สิ่งที่ต้องระวังในการศึกษาเล่าเรียน คือ การถ่ายทอดความรู้สู่ผู้เรียน ที่จะต้องมีกระบวนการที่สะอาดบริสุทธิ์ ทั้งเจตนาในการให้ความรู้ วิธีการให้ความรู้ และผู้ให้ความรู้ โดยตลอดระยะในการให้ความรู้ ผู้สอนต้องไม่มีการแตะตัวตนของผู้เรียน หรือไม่มีสิ่งปนเปื้อนใด ๆ มาสู่ตัวผู้เรียน มิเช่นนั้น การให้ความรู้ แทนที่จะเป็นการเสริมสร้าง กลับเป็นการทำลายศักยภาพตัวตนของผู้เรียนไปอย่างน่าเสียดาย อีกทั้งสภาวะจิตใจของผู้เรียนยังถูกทำลายลงไปอย่างน่าเศร้าสะเทือนใจ ยากที่จะแก้ไขเยียวยาเรียกคืนกลับมา

และสิ่งที่เป็นผลกระทบเหล่านี้ จะยังคงส่งผลกระทบต่อไป ถึงอนาคตของตัวผู้เรียน ทั้งในเรื่องครอบครัว ความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง การดำเนินชีวิต การทำงาน การตัดสินใจแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ในชีวิต ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ต่อการมีความสุขและอิสรภาพในชีวิต ตลอดทั้งชีวิต ของตัวผู้เรียน.

ดร.พัชริศร์ หัตถวิจิตรกุล
โรงเรียนอริยวิจิตรบัณฑิตย์

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *