Skip to toolbar

วันที่ 103
หลักธรรมความคิด:
15. ให้อภัย
ให้อภัยแก่ผู้อื่น ด้วยการไม่ถือโทษโกรธเกลียด ไม่แค้นเคืองอาฆาต เข้าใจและยอมรับธรรมชาติของผู้อื่นที่แตกต่างจากเรา อันมี ชาติกำเนิด การเลี้ยงดู สภาพสังคม สิ่งแวดล้อม การศึกษา ประสบการณ์ความรู้ ฯลฯ ที่แตกต่างกัน ที่ทำให้คนเราแต่ละคนต้องมีความแตกต่างกันออกไปเป็นธรรมดา ทั้งในด้านความคิด อุปนิสัย จิตใจ ความถนัด ความชอบ ความสนใจ เป้าหมาย พฤติกรรม การกระทำ คำพูด การแสดงออก ฯลฯ การให้อภัยผู้อื่น คือ การเข้าใจและยอมรับในตัวผู้อื่น ที่เขาคิด พูด ทำ และเป็นแตกต่างจากเรา ซึ่งหากเราคิดได้ เราก็จะเข้าใจว่า หากเรามีชีวิตและประสบการณ์เหมือนกันกับเขา เราก็จะคิดและทำเหมือนกับเขา และหากเขามีชีวิตเป็นอยู่เหมือนกับเรา เขาก็จะคิดและทำเหมือนกันกับเรา ฉะนั้น การที่คนเราคิดต่างกันและทำต่างกัน อยู่ที่การมีวิถีชีวิตและประสบการณ์ต่างกัน จึงไม่มีคำตัดสินว่าใครถูกใครผิด และทุกคนต่างก็ต้องมีวิถีชีวิตของตนเอง โดยเฉพาะสิ่งสำคัญสิ่งหนึ่งที่คอยขับเคลื่อนทุกชีวิตอยู่ นั่นก็คือ กรรมของคนแต่ละคนนั่นเอง ดังนั้น คนแต่ละคนจึงต้องเรียนรู้และพัฒนาตนเองขึ้นไป จากปัญหาและการผิดพลาดของตัวเองทั้งสิ้น รวมทั้งตัวเราเองด้วย หากเราเข้าใจหลักธรรมข้อนี้ เราก็จะไม่ถือโทษโกรธใคร แต่จะมีแต่ความเมตตาสงสาร อดทนอดกลั้นรอคอย หรือให้คำแนะนำส่งเสริม หรือปล่อยวาง และให้อภัยบุคคลที่เราเกี่ยวข้องด้วย ให้เขาดำเนินการพัฒนาในรูปแบบและวิถีของเขา โดยที่เราไม่ทุกข์ใจหรือไปสร้างปัญหาร่วมกันกับเขา แต่ให้เราย้อนกลับมาดูตัวเราเองและแก้ไขปรับปรุงพัฒนาตัวเราเองแทน
…..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *