Skip to toolbar

คำสอน
เรื่อง การสำรวมกาย วาจา ใจ…..
“ในคำสอนทางพุทธศาสนา คำว่า “สำรวม” เป็นอาการที่มีความหมายครอบคลุมอย่างกว้างขวาง แต่ในที่นี้ เราจะหยิบยกความหมายของคำว่า “สำรวม” พอให้เป็นที่เข้าใจเพื่อเป็นแนวทางในการปฏิบัติตน
“การสำรวม” คือ การควบคุมและระมัดระวังตนให้อยู่ในขอบเขตของความถูกต้องและเหมาะสม ทางกาย วาจา และใจ
การสำรวมกาย หมายถึง การควบคุมตนในการแสดงท่าทีไม่ให้เกิดการกระทบกระทั่งกับผู้ใด รวมถึงการระมัดระวังในการวางตนทางอิริยาบถ และการแสดงออกทางอากัปกิริยามารยาท ให้ดูเรียบร้อย สง่างาม นิ่มนวล อ่อนโยน โดยมีคุณสมบัติของความเป็นผู้ดี อันหมายถึงผู้ประพฤติตัวดีและมีศีล
การสำรวมวาจา หมายถึง การยับยั้งวาจาอันเป็นโทษหรืออันก่อให้เกิดการระคายเคืองต่อผู้ใด เป็นการเปล่งเฉพาะวาจาสัตย์จริงและมีสาระประโยชน์ ประกอบด้วยความเมตตากรุณา และเป็นไปเพื่อการเสริมสร้างความเข้าใจอันดี และความสมัครสมานฉันท์
การสำรวมใจ หมายถึง การสำรวมความคิดจิตใจ ไม่ให้คิดกับผู้อื่นด้วยอคติหรืออกุศล ที่เป็นการเพ่งโทษ ตำหนิติเตียน แค้นเคือง หรือให้ร้ายทำลายกัน แต่เป็นความคิดที่มีสติรู้เท่าทัน และสามารถตัดความคิดใด ๆ ที่ไม่ถูกต้องดีงามออก และทำความเข้าใจและยอมรับความต่างอันเป็นธรรมชาติของแต่ละบุคคล และมองผู้อื่นด้วยทัศนคติที่ดี รวมถึงการวางใจตนเองไม่ให้ทุกข์ร้อนใจ โดยคิดแต่สิ่งที่ทำให้เกิดประโยชน์ เกิดสุข และบุญกุศล พร้อมทั้งพิจารณาพฤติกรรมการกระทำของตัวเอง เพื่อให้เกิดการคิดแก้ไขและพัฒนาตนเองให้ดียิ่ง ๆ ขึ้นไป”.

“Keep oneself in good control: physically of acting with good manners and behaviors; verbally of speaking with good and kind words; and mentally of thinking with positive thoughts and right views.”

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *